Spin

Gister had ik een 'thuisdag' zoals ik dat tegenwoordig maar noem....

Thuisdag betekent: niet naar mama gaan.

Thuisdag betekent: denken, proberen te relativeren, proberen te ontladen, proberen te ontspannen, proberen die gedachten een poosje een andere wending te geven, proberen er toch in ieder geval een beetje te zijn voor het gezin, proberen de aandacht ook aan hen te geven, proberen te.... vul zelf maar in.

Ik denk dat iedereen dat voor zichzelf wel kan invullen...

En ik denk dat zulke dagen, vooral in moeilijke en zware perioden, ook erg belangrijk zijn. Hoewel je soms zelf niet echt het idee hebt dat dit belangrijk is! Je bent hier en je wilt daar zijn... Tenminste, zo voel ik het.... Als ik thuis ben wil ik naar mama. Als ik bij mama ben denk ik dat ik mijn gezin te kort doe.... Zo heen en weer geslingerd te worden tussen twee werelden....

Het is moeilijk te verwoorden, maar ik denk dat velen onder ons het wel begrijpen...

Op zo'n thuisdag als gister zat ik wat te mijmeren over het leven... Hoe kort het eigenlijk maar is en hoe vergankelijk wij zijn.... Er staat in mijn Bijbel: .... hoe vergankelijk ik zij... een handbreed is mijn tijd gesteld...

Als je daar over na gaat denken en dan ook eens werkelijk naar je handen kijkt en de vergelijking doortrekt, ja dan is het echt maar kort.... Of we nu 50, 60, of 70 jaar zijn...

Maar goed, ik kon dus niet de hele dag in een hoekje gaan zitten. Toen ik door mijn ramen naar buiten keek zag ik in eens dat er niet meer van buiten naar binnen gekeken kon worden, dus.... emmer voor de dag gehaald en trapje met zeembenodigdheden, en hup, naar buiten. Het was 's morgens hier  nog zulk heerlijk rustig herfstweer... Ik weet eigenlijk niet meer of de zon -zoals nu hier- scheen, maar ik vond dat de natuur rust uitstraalde. Deze rust is ook een beetje over mij gekomen.... Net of je soms een soort eenheid met de natuur wordt.... Het klinkt verheven, maar ik weet het niet anders te omschrijven.

Op mijn zeemtocht langs het huis kwam ik van allerlei tegen... Een vallend blad.... herfst... kortstondigheid van het leven... 

Maar ook diverse spinnenwebben.....

Helaas heb ik er geen foto van gemaakt, dus laat ik er een van internet zien die er best veel op lijkt

Zo mooi... hij zat in de hoek van het raam....
Nu ben ik absoluut niet 'spin-minded'... ik ben er niet bang voor, loop er niet voor weg, maar vriendjes ben ik er ook niet mee!

Toch gingen mijn gedachten verder over de spin.... Dat web, dat zo mooi en kunstig is gemaakt door zo'n klein en nietig beestje....
Ik heb eens even rondgesnuffeld op het net en vond het volgende.... Ik wil dat toch even met jullie delen:
Spinnen gegoogled op Wikipedia:

"Spinnen zijn er in diverse vormen, kleuren en maten. 

De meeste spinnen blijven klein en hebben een lichaamslengte -exclusief poten- van ongeveer een centimeter. De kleinste spinnensoorten worden niet langer dan één millimeter. De grootste soorten kunnen een spanwijdte van de poten hebben van meer dan 25 centimeter.

In België en Nederland leven bijna 700 verschillende soorten spinnen. Een aantal spinnen komt zeer algemeen voor en is bij het grote publiek bekend. Voorbeelden zijn de huisspin en de trilspin die in huizen leven en in tuinen komt de kruisspin algemeen voor. Sommige spinnen zijn echter zeldzaam en worden door wetgeving beschermd, een voorbeeld is de lentevuurspin."

Op deze site vind je 'weetjes' over het verjagen van spinnen in huis. De aanvangstekst vond ik wel grappig: Heel wat mensen, vooral van het vrouwelijke geslacht, zijn bang voor spinnen

Vind je het leuk om eens te zien hoe een web gemaakt wordt? Kijk dan eens hier
Ook heb ik nog even gegoogeld op Spinnenweb (Wikipedia):

"Een spinnenweb is een door spinnen gemaakte constructie bestaande uit spinsel dat dient als vangnet voor vliegende of springende prooien. Een spinnenweb is zeer licht maar erg stevig, de draden zijn zo dun dat ze niet worden opgemerkt door vliegende insecten. Spinnen die een spinnenweb maken vangen vooral vliegen en muggen, vliegende kevers als lieveheersbeestjes en net- en grootvleugeligen. De vorm en positie van het web hangt samen met de prooikeuze van de spin"

Zo zie je maar weer dat het soms best leuk is om ramen te zemen. Zei zij die een afschuwelijke hekel aan huishoudelijke klussen heeft! En als je daarna nog eens even op internet aan het zoeken gaat over de dingen die je tegenkwam, dan is het nog leerzaam ook!!
Maar toch zou ik wel willen dat ze dit bordje konden lezen/zien.....

Ziekenhuisuurtjes (2)

Gister heb ik weer de hele dag bij mama gezeten....

Donderdagavond kreeg ik een telefoontje van de chirurg dat hij haar vrijdag ging opereren aan haar laatst gebroken heup. Dat zou een soort noodoperatie worden om haar pijn te verlichten.

Operatie kon plaatsvinden vanaf 9 uur...

Dus was ik om 8 uur bij mama om haar nog even te zien, te voelen, te knuffelen en moed in te spreken.

Wat echter gebeurde......

Wachten.

Wachten.

Wachten.

Moeder bleek op de lijst te staan om 6 uur!!!!

Uiteindelijk is ze om 3 uur geholpen.

Tijdens deze operatie is de oude kop verwijderd en is er een prothese geplaatst. De arts vond dat het er rustig uitzag rondom deze kant van de heup zodat hij het verantwoord achtte om gelijk een prothese te plaatsen. Dit was in eerste instantie niet de bedoeling, maar gelukkig dat het zo is gegaan. Nu hoeft die kant waarschijnlijk niet meer geopereerd.

Hopen dat het mag helpen.

Het blijft natuurlijk spannend, ook al omdat we nog op diverse uitslagen wachten. Deze zullen in de loop van de komende week binnenkomen en besproken gaan worden....

Erg spannend dus!

Een tijdje terug zag ik over een Scheepjes-Cal waarbij er vierkantjes gehaakt werden. Telkens 6 stuks. Nu wilde ik toch wat te doen hebben en heb een bol Stylecraft in mijn tas gestopt, een aantal patroontjes uitgeprint en ben aan het haken gegaan....

Dit was de oogst gisteravond:

Het ziet er nog niet zo super uit. Een beetje rommelig zal ik maar zeggen.

Ik weet ook nog niet wat ik er überhaupt mee ga doen, maar het verzet de zinnen zullen we maar zeggen.... Het moet natuurlijk ook nog geblockt worden....

Ik heb gewoon de eerste drie patroontjes gehaakt volgens de beschrijving....

Ik vond het 2e blok erg leuk, maar vreselijk bobbelig.... Maar dat kan natuurlijk komen omdat ik het van acryl haak... (op naald 4,5)

Van katoen zal het resultaat absoluut beter zijn. Maar ik doe het eigenlijk alleen maar om bezig te zijn.....

Dank jullie wel voor alle lieve en meelevende reacties steeds.. Het doet me zo goed!!

En ik vraag jullie nogmaals: blijf voor ons bidden, of op een andere manier aan ons denken!

Ik ben dus zelf wel gelovig, maar moet bekennen dat mijn geloof op dit moment maar erg klein is. En dat is natuurlijk geen voorbeeld voor niet-gelovige mensen, maar ik denk wel dat daar bij een ieder begrip voor is.

Nogmaals heel veel dank!!

Als jullie hier waren knuffelde ik jullie stuk voor stuk!!

Ziekenhuisuurtjes...

Heel wat uurtjes heb ik de afgelopen dagen naast het bed van mijn moeder gezeten....

Er is weer veel gebeurd sinds ik het laatste blogbericht schreef...

Eigenlijk dacht ik dat we de tegenslagen nu wel gehad hadden...

Maar nee.

Dinsdagmorgen hebben ze een punctie in de longen gedaan om kweek te maken om te onderzoeken welk kankersoort het is... Daarbij heeft mama een gedeeltelijke klaplong gekregen....

's Avonds wilde ze naar het toilet en struikelt ze. Waarover? Geen idee. Ze weet het zelf ook niet.

Daarbij heeft ze haar goede heup gebroken....

Woensdag zou ze daaraan geopereerd worden.

Dit is niet doorgegaan omdat ze een bacterie op de linkerheup (die deze zomer vervangen is door een prothese en die dus niet goed is en waarvoor ze eigenlijk volgende week geopereerd zou worden) heeft.

De bacterie moet eerst bestreden worden voor er een eventuele operatie kan plaatsvinden.

Zorgen alom!

Veel uren probeer ik aan haar bed door te brengen. Gewoon er zijn als ze haar ogen open doet.

Ze waardeert dit wel heel erg.

Ze heeft zo veel pijn dat er een morfinepompje bij haar is aangebracht zodat ze zelf kan doseren als de pijn te hevig is.

Meestal heeft ze daar de kracht niet voor en doet degene het die naast haar bed zit.

In een aantal van die uurtjes heb ik met 2 bolletjes Catania grande een saaie pot gedeeltelijk opgeleukt.

De verdere afwerking komt nog wel een keer....
De draadjes hangen er nog aan...
Maar ik kan zo slecht stilzitten.

De meeste uren die ik bij haar ben zit ik wel met gevouwen handen. Maar als ik geen woorden meer weet pak ik een handwerk en bid in gedachten voortduren om haar behoud.

Zouden jullie met me mee willen bidden?

Ik ben nl heel erg bang dat ik mijn liefste moeder niet lang meer zal hebben...

Zo veel zorgen

Zo veel tegenslagen...

Het is voor 1 mens haast niet te dragen.

Zomaar wat gedachten....

..  

Ik weet niet wat ik boven dit bericht als titel moet zetten....
De gedachten tollen door mijn hoofd.... Ik wilde dat ik ze soms stop kon zetten...
Hebben jullie dat ook?
Zo veel zorgen... Zo veel noden....
Zo veel van alles....
Dat het niet zo lekker ging met mama hadden jullie in voorgaande berichtjes al kunnen lezen...
Ik heb dan ook een paar heftige dagen achter de rug...
En nog...
Afgelopen week ging het thuis niet meer met mama...
Dus naar het ziekenhuis.
Dan denk en hoop je dat ze op een goed adres is, menselijker wijs gesproken dan.
Daarover ook geen klachten hoor!
De verzorging is prima. Ze zijn echt heel lief voor mama.
Maar de boodschap die wij vrijdag kregen was een klap in ons gezicht:
Ze hebben vlekken op de longen gevonden. Nader onderzoek wees uit dat dit uitzaaiingen van een kanker ergens in het lichaam zijn.............
Verslagen.
Dat is het woord wat ik er voor heb!
Verder onderzoek zal deze week plaatsvinden...
Zo bang...
Mama is zo zwak...
Als er nog iets aan gedaan kan worden, zou mama dit dan lichamelijk aankunnen....
En dan is het morgen dankdag!
Ik heb niets te danken!!
Ik ben opstandig, boos, verdrietig en nog veel meer...
Waar zou ik nu voor moeten danken???
Het is verkeerd, dat weet ik ook heus wel, maar ook ik ben maar een nietig mensenkind dat de hand van Vader zo hard nodig heeft, maar het gevoel heb dat ik nu 'los' moet lopen...
Ik heb getwijfeld of ik dit op het blog zou plaatsen, maar omdat ik telkens zulke lieve en meelevende reacties krijg heb ik het er toch maar op gewaagd....
Ik hoop dat jullie mij niet zeurderig vinden....

Ik had vrij....

Al de tijd dat mijn moeder bij ons is heb ik continue voor haar kunnen zorgen.
Soms viel het me zwaar, soms kon ik het met gemak aan....
Af en toe zat ik 'er even door'..... Het werd steeds zwaarder...
Mijn moeder is altijd heel realistisch geweest en af en toe had ze nog van die ingevingen door te zeggen dat ik toch vooral ook eens tijd voor mezelf moest nemen.
Dat wimpelde ik meestal maar af..... of ik ging er niet op in en dan vergat ze het wel weer...

Gistermiddag had ik een 'jubileum-feestje' van de vrijwilligersorganisatie waar ik vrijwilligerswerk voor doe. Het team in onze woonplaats was 5 jaar actief en dat werd gevierd door een borrel met aansluitend een buffet. Het was hier in de stad, dus ik was redelijk 'stand by'.... Mijn zus was zo lang bij mama en dus kon ik redelijk gerust weg.... Dat ging allemaal goed.
's Avonds toen ik haar naar bed hielp en vroeg of ze me nog een beetje gemist had (eigenlijk was het maar gein) zei ze dat ze dat inderdaad had gedaan. "We zijn zo aan elkaar gewend hè?"...

Maar wat wil het geval?
Al weken geleden had ik met een paar anderen afgesproken om vandaag weg te gaan. We zouden met de bus om half 11 vertrekken en vanmiddag rond 5 uur weer terug zijn.... Tja, wat nu?
Ik wilde het al afzeggen, maar daar wilde moeders niets van weten. Niks hoor, je staat altijd voor me klaar, je moet er eens een dag uit!
Goed, uiteindelijk waren een oom en tante (zus van mijn moeder) bereid deze dag bij haar te zijn en voor haar te zorgen. Ze waren er ook ruimschoots op tijd, dus ik kon gaan!
Nogmaals aan mam gevraagd of ik niet beter thuis kon blijven (ze was vanmorgen niet echt super goed en redelijk benauwd van haar COPD), maar nee, ik moest vooral gaan.
Oke, dus toch maar, zij het met bezwaard gemoed, vertrokken.

En weet je wat er gebeurde?
Dat, waar ik diep in mijn hart toch bang voor was....
's Middags kijk ik op mijn telefoon: gemiste oproep!
Teruggebeld...
Ja, je moet niet schrikken, maar............ je moeder gaat naar het ziekenhuis. De huisarts is geweest en durft haar niet langer meer thuis te laten met deze mate van benauwdheid en gezien haar algehele conditie is het beter haar op te laten nemen!
Zucht....
Tranen....
Net nu ik er niet was.
Net nu ik niet in de gelegenheid was om as soon as possible naar huis te kunnen gaam....
24 uur per dag ben ik paraat en net die ene keer dat ik vrijaf neem gaat het zo!

Op dit moment zit/ligt ze nog op de EHBO-afdeling van het ziekenhuis in het bijzijn van haar zus en zwager....
Mij werd ten zeerste afgeraden om alsnog na te komen. Ik kon beter wachten tot ze op de afdeling is en dan morgen op bezoek gaan!! 
Als ik mijn gevoel achterna ga stap ik in de auto en ga naar dat ziekenhuis.
Als ik mijn verstand gebruik weet ik dat ik beter tot morgen kan wachten.....

Ik voel me soort van schuldig...
Net nu ik er niet was....
Ben ook verdrietig dat het nu zo moet gaan...

Er is een voortdurend gebed in mijn hart dat er een middel gevonden mag worden om die benauwdheid te verbeteren, of ze krachten op mag doen om straks, de 14e de operatie goed mag doorstaan, of de operatie überhaupt mag slagen, of, of, of,.....

Ik moest dit even kwijt, sorry....

Nostalgie....

Ik zat even te surfen op het net....
Kwam zulke leuke plaatjes tegen....
Kan niet kiezen welke ik de leukste vind.....


"Heb jij al genoeg gebreid?"....


"Zit ik hier te tobben... o, was het maar af"....


"Ja poes, ik moet echt breien hoor.... Het zou veel leuker zijn om met jou te spelen hè?"


"Goed vasthouden hoor, dan zijn we zo klaar"....


"Zo, bijna weer een paar klaar. Fijn, dan hebben ze warme voeten"....


De tekst onder de plaatjes heb ik er zo maar even bij bedacht....

Herfst...

Er is al veel geschreven en gedacht en verwoord over het seizoen waar we dan nu toch echt in zitten!

H - E - R - F - S - T - ....

Het stemt me vaak weemoedig
En bepaalt bij de vergankelijkheid
Ruwe winden waaien
Felle stormen woeden
Soms schijnt er toch nog een straaltje zon
Tekenend voor dit dit jaargetijde

Zo zou ik dit seizoen willen beschrijven...

De herfst is dan ook niet echt mijn seizoen... Hoewel ik wel kan genieten van de mooie kleurschakeringen die er in de natuur zich voordoen...
Ook vind ik een flinke wind op z'n tijd wel eens fijn.... Als je dan een wandeling maakt langs de zee en de golven zo heerlijk bruisen en de wind door je haren wappert, ja, dan heb ik wel eens het gevoel dat mijn zorgen met de wind een eindje meewaaien...
Helaas ben ik altijd zo dom om achter die zorgen aan te lopen en ze dan weer op te rapen....

Maar als de zon dan op zo'n vallend blad schijnt en dat blad nog vochtig is en dus schittert in de zon, dan word ik stil... Dan sta ik in verwondering dat één zo'n straaltje zon zoveel effect kan hebben op dat ene blad....

In de herfst word ik altijd zo bepaald bij de vergankelijkheid... Alles is zo tijdelijk... 
In het voorjaar zie je alles uitbotten en bloeien.... je geniet ervan en verwondert je er over dat er na de winter uit zo'n kale tak nog zulke mooie bloemen of bladeren kunnen komen...
Mij zet het altijd stil bij de Almacht van God. Zo stil en dor het in de winter is zo levendig wordt het in het voorjaar....
En de herfst is die moeilijke overgang van levend naar dor...

Het zijn zo maar even wat mijmeringen die ik met jullie wil delen....
Door de ziekte van mijn moeder word je wel meer bepaald ook bij de vergankelijkheid van het leven! Het gaat nog niet erg vooruit met haar, maar zoals het er nu uitziet zal ze toch half november geopereerd worden. Dit wordt een hele zware operatie, maar het kan niet anders....

Bijpraten....

Al verschillende keren heb ik met mijn handen boven het toetsenbord gezeten om te proberen te bloggen. Als het dan uiteindelijk op schrijven aankwam was de zin of inspiratie weg....
Het lezen van de andere blogjes lukt wel, zo tussen de bedrijven door soms. Af en toe kan ik ook nog wel een reactie plaatsen, maar vaak blijft het bij een vluchtig bezoekje.
Ik zie wel dat jullie allemaal leuke dingen maken, maar het gaat meer langs me heen.... Het raakt me niet meer zo als eerst....
Dat is te verklaren omdat de zorg voor en rondom mijn moeder toeneemt. Kon ze eerder nog van de stoel naar het toilet schuifelen achter de rollator, nu lukt dat bijna nooit meer. Een paar stapjes en dan gaat ze al op de rollator zitten en rijd ik haar naar toilet. Ook bij het opstaan van de stoel heeft ze gewoon een steuntje nodig... De huisarts wil ook liever geen kuur of prednison meer voorschrijven, omdat de kuur maar zo kort helpt en de prednison slecht is voor haar botten. Dus tobben we maar voort.... Ik ben zo benieuwd hoe het maandag gaat lopen!
Mijn huisarts adviseerde om te proberen haar achter te laten in het ziekenhuis zodat ze haar klinisch nog wat kunnen opvijzelen voor de operatie. Hij is gewoon -ook- bang dat ze met deze conditie de operatie niet zal kunnen doorstaan....
Voor degenen die even niet weten waar het over gaat: Mijn moeder heeft in juni een nieuwe heup gekregen, maar deze is door de kom in het bekken geschoten zodat de prothese in het bekken drukt en daar een breuk veroorzaakt. Dit geeft enorm veel pijn. Want op een bekken zit gewoon bijna altijd druk. En omdat moeders geen 'spek op de botten' heeft is het helemaal zielig... Ze krijgt nu echt last van 'doorzitten'.... Ik heb wel goede zalf gekregen, maar het helpt niet zo heel veel... Gelukkig zijn de plekken alleen maar rood, GELUKKIG niet door...

Veel tijd zit ik bij haar... dan probeer ik wat te handwerken. Ze wordt daar wat rustiger van, het idee dat er iemand binnen handbereik is....
Mijn Delfts bruin ligt even aan de kant... Ik vind borduren niet echt handig als je zo ineens het aan de kant moet

gooien... Ik ben met het laatste blokje bezig te borduren....







Janet van Blij dat ik brei heeft al diverse keren geblogd over een Baktus... Nog steeds begrijp ik niet waar dat woord vandaan komt....
En omdat ik gewoon iets wil hebben wat ik zo aan de kant kan smijten en niet te veel bij na hoef te denken heb ik deze baktus opgezet.

Het garen had ik al een jaar geleden aangeschaft. Waar ik het voor gekocht had kan ik me niet meer herinneren, maar nu heeft het een bestemming!  Ik brei hem op naald 3,5 en hij wordt uiteindelijk voor mijn lieve moeder....

Lieve mensen, nogmaals heel veel dank voor jullie medeleven! Dat doet me echt goed!

Vervolg Delfts Bruin..

Ondanks alles zet ik af en toe nog een steekje...

Ik heb het idee dat mijn moeder het lekker rustig vindt als ik bij haar in de buurt zit te borduren.

Gelukkig is de kuur wel aangeslagen, de huisarts constateerde dat er vooruitgang in zat.

Inmiddels zijn we ook in het ziekenhuis geweest... We hebben ons verhaal kunnen doen, er zijn foto's gemaakt, bloed geprikt, en naar mama's heup gekeken.

Vanmorgen om 8:00 uur moesten we er al weer zijn voor een CT-scan. Dat viel niet mee voor haar. Al met al duurde die scan maar 10 minuten maar mam wilde toen het net klaar was gaan vragen hoe lang ze nog op dat plankje moest blijven liggen. Ze had zo veel pijn....

Tja, die pijn dat wordt nog niet minder.... Dat is heel vervelend. Ook krijgt ze last van 'doorzitten', daarvoor hebben we nu  (anti-decubitus)zalf gekregen. Nu maar hopen dat deze helpt.

Goed, dat was in vogelvlucht dan weer even het nieuws van het thuisfront...

Ik zal jullie nu laten zien hoe ver ik met mijn Delfts Bruin ben gekomen...

Inmiddels was het ook tijd om over de 'afwerking' na te denken.....
Ik heb besloten om er geen lijstje omheen te doen, maar dit:

Een idee er over heb ik ook al

Zo iets:

Nog even een paar close-up's

Dank jullie wel

Lieve, lieve mensen!

Dank jullie wel voor alle lieve reacties van medeleven! Echt, het doet me ontzettend veel goed om deze te lezen!! Het geeft me op sommige moeilijke momenten net even die steun die ik nodig heb! Gewoon het weten dat jullie meeleven! Dank dank dank!
Als jullie hier waren kregen jullie een hele dikke knuffel van me!
Met mijn moeder gaat het nog helemaal niet zo erg goed. Ze kan maar niet goed opknappen. Mijn eigen huisarts heb ik gister nog gevraagd te komen. Deze heeft haar nog een kuurtje gegeven, plus prednison stootkuur (heeft ze al vaker gehad en helpt bijna nooit bij haar) en voor de pijn naast zware pijnstillers nu ook morfine pleisters.... En nog veel pijn!
Vandaag misselijk en een beetje overgeven. Komt waarschijnlijk van die pleisters... Maar ja, nog maar even volhouden! Zwaar is het wel, maar ik hoop er voor haar te zijn! Ze vindt het wel heel fijn bij ons. Ze zegt telkens dat we te lief voor haar zijn....

Nou vooruit... dan nog even waar ik de laatste steekjes op gezet heb... 
Delfts bruin...

tot nu toe...

Zo ver was ik toen mijn moeder kwam....

En deze zijn er deze week bijgekomen:

Niet veel, ik weet het. Maar dat hoeft ook niet. De zorg voor mijn moeder staat bovenaan mijn prioriteitenlijstje!! En als ik al even tijd heb ben ik vaak te moe om iets te doen en zit ik te zitten of ga naar bed. Als ik op bed lig ben ik vlak bij mama en kan ik er zo weer uit om haar te helpen. Want ook 's nachts moet ik er nog wel eens uit.

Het is te hopen dat de aanstaande operatie verlichting mag geven. Bovenal dat deze SNEL kan plaatsvinden. Daar gaan we volgende week voor!! 

Nou, toch nog even iets laten horen hè?

Het deed me zo goed jullie medeleven dat ik nu toch maar even een blogje heb geschreven!