Ik had vrij....

Al de tijd dat mijn moeder bij ons is heb ik continue voor haar kunnen zorgen.
Soms viel het me zwaar, soms kon ik het met gemak aan....
Af en toe zat ik 'er even door'..... Het werd steeds zwaarder...
Mijn moeder is altijd heel realistisch geweest en af en toe had ze nog van die ingevingen door te zeggen dat ik toch vooral ook eens tijd voor mezelf moest nemen.
Dat wimpelde ik meestal maar af..... of ik ging er niet op in en dan vergat ze het wel weer...

Gistermiddag had ik een 'jubileum-feestje' van de vrijwilligersorganisatie waar ik vrijwilligerswerk voor doe. Het team in onze woonplaats was 5 jaar actief en dat werd gevierd door een borrel met aansluitend een buffet. Het was hier in de stad, dus ik was redelijk 'stand by'.... Mijn zus was zo lang bij mama en dus kon ik redelijk gerust weg.... Dat ging allemaal goed.
's Avonds toen ik haar naar bed hielp en vroeg of ze me nog een beetje gemist had (eigenlijk was het maar gein) zei ze dat ze dat inderdaad had gedaan. "We zijn zo aan elkaar gewend hè?"...

Maar wat wil het geval?
Al weken geleden had ik met een paar anderen afgesproken om vandaag weg te gaan. We zouden met de bus om half 11 vertrekken en vanmiddag rond 5 uur weer terug zijn.... Tja, wat nu?
Ik wilde het al afzeggen, maar daar wilde moeders niets van weten. Niks hoor, je staat altijd voor me klaar, je moet er eens een dag uit!
Goed, uiteindelijk waren een oom en tante (zus van mijn moeder) bereid deze dag bij haar te zijn en voor haar te zorgen. Ze waren er ook ruimschoots op tijd, dus ik kon gaan!
Nogmaals aan mam gevraagd of ik niet beter thuis kon blijven (ze was vanmorgen niet echt super goed en redelijk benauwd van haar COPD), maar nee, ik moest vooral gaan.
Oke, dus toch maar, zij het met bezwaard gemoed, vertrokken.

En weet je wat er gebeurde?
Dat, waar ik diep in mijn hart toch bang voor was....
's Middags kijk ik op mijn telefoon: gemiste oproep!
Teruggebeld...
Ja, je moet niet schrikken, maar............ je moeder gaat naar het ziekenhuis. De huisarts is geweest en durft haar niet langer meer thuis te laten met deze mate van benauwdheid en gezien haar algehele conditie is het beter haar op te laten nemen!
Zucht....
Tranen....
Net nu ik er niet was.
Net nu ik niet in de gelegenheid was om as soon as possible naar huis te kunnen gaam....
24 uur per dag ben ik paraat en net die ene keer dat ik vrijaf neem gaat het zo!

Op dit moment zit/ligt ze nog op de EHBO-afdeling van het ziekenhuis in het bijzijn van haar zus en zwager....
Mij werd ten zeerste afgeraden om alsnog na te komen. Ik kon beter wachten tot ze op de afdeling is en dan morgen op bezoek gaan!! 
Als ik mijn gevoel achterna ga stap ik in de auto en ga naar dat ziekenhuis.
Als ik mijn verstand gebruik weet ik dat ik beter tot morgen kan wachten.....

Ik voel me soort van schuldig...
Net nu ik er niet was....
Ben ook verdrietig dat het nu zo moet gaan...

Er is een voortdurend gebed in mijn hart dat er een middel gevonden mag worden om die benauwdheid te verbeteren, of ze krachten op mag doen om straks, de 14e de operatie goed mag doorstaan, of de operatie überhaupt mag slagen, of, of, of,.....

Ik moest dit even kwijt, sorry....

Nostalgie....

Ik zat even te surfen op het net....
Kwam zulke leuke plaatjes tegen....
Kan niet kiezen welke ik de leukste vind.....


"Heb jij al genoeg gebreid?"....


"Zit ik hier te tobben... o, was het maar af"....


"Ja poes, ik moet echt breien hoor.... Het zou veel leuker zijn om met jou te spelen hè?"


"Goed vasthouden hoor, dan zijn we zo klaar"....


"Zo, bijna weer een paar klaar. Fijn, dan hebben ze warme voeten"....


De tekst onder de plaatjes heb ik er zo maar even bij bedacht....

Herfst...

Er is al veel geschreven en gedacht en verwoord over het seizoen waar we dan nu toch echt in zitten!

H - E - R - F - S - T - ....

Het stemt me vaak weemoedig
En bepaalt bij de vergankelijkheid
Ruwe winden waaien
Felle stormen woeden
Soms schijnt er toch nog een straaltje zon
Tekenend voor dit dit jaargetijde

Zo zou ik dit seizoen willen beschrijven...

De herfst is dan ook niet echt mijn seizoen... Hoewel ik wel kan genieten van de mooie kleurschakeringen die er in de natuur zich voordoen...
Ook vind ik een flinke wind op z'n tijd wel eens fijn.... Als je dan een wandeling maakt langs de zee en de golven zo heerlijk bruisen en de wind door je haren wappert, ja, dan heb ik wel eens het gevoel dat mijn zorgen met de wind een eindje meewaaien...
Helaas ben ik altijd zo dom om achter die zorgen aan te lopen en ze dan weer op te rapen....

Maar als de zon dan op zo'n vallend blad schijnt en dat blad nog vochtig is en dus schittert in de zon, dan word ik stil... Dan sta ik in verwondering dat één zo'n straaltje zon zoveel effect kan hebben op dat ene blad....

In de herfst word ik altijd zo bepaald bij de vergankelijkheid... Alles is zo tijdelijk... 
In het voorjaar zie je alles uitbotten en bloeien.... je geniet ervan en verwondert je er over dat er na de winter uit zo'n kale tak nog zulke mooie bloemen of bladeren kunnen komen...
Mij zet het altijd stil bij de Almacht van God. Zo stil en dor het in de winter is zo levendig wordt het in het voorjaar....
En de herfst is die moeilijke overgang van levend naar dor...

Het zijn zo maar even wat mijmeringen die ik met jullie wil delen....
Door de ziekte van mijn moeder word je wel meer bepaald ook bij de vergankelijkheid van het leven! Het gaat nog niet erg vooruit met haar, maar zoals het er nu uitziet zal ze toch half november geopereerd worden. Dit wordt een hele zware operatie, maar het kan niet anders....

Bijpraten....

Al verschillende keren heb ik met mijn handen boven het toetsenbord gezeten om te proberen te bloggen. Als het dan uiteindelijk op schrijven aankwam was de zin of inspiratie weg....
Het lezen van de andere blogjes lukt wel, zo tussen de bedrijven door soms. Af en toe kan ik ook nog wel een reactie plaatsen, maar vaak blijft het bij een vluchtig bezoekje.
Ik zie wel dat jullie allemaal leuke dingen maken, maar het gaat meer langs me heen.... Het raakt me niet meer zo als eerst....
Dat is te verklaren omdat de zorg voor en rondom mijn moeder toeneemt. Kon ze eerder nog van de stoel naar het toilet schuifelen achter de rollator, nu lukt dat bijna nooit meer. Een paar stapjes en dan gaat ze al op de rollator zitten en rijd ik haar naar toilet. Ook bij het opstaan van de stoel heeft ze gewoon een steuntje nodig... De huisarts wil ook liever geen kuur of prednison meer voorschrijven, omdat de kuur maar zo kort helpt en de prednison slecht is voor haar botten. Dus tobben we maar voort.... Ik ben zo benieuwd hoe het maandag gaat lopen!
Mijn huisarts adviseerde om te proberen haar achter te laten in het ziekenhuis zodat ze haar klinisch nog wat kunnen opvijzelen voor de operatie. Hij is gewoon -ook- bang dat ze met deze conditie de operatie niet zal kunnen doorstaan....
Voor degenen die even niet weten waar het over gaat: Mijn moeder heeft in juni een nieuwe heup gekregen, maar deze is door de kom in het bekken geschoten zodat de prothese in het bekken drukt en daar een breuk veroorzaakt. Dit geeft enorm veel pijn. Want op een bekken zit gewoon bijna altijd druk. En omdat moeders geen 'spek op de botten' heeft is het helemaal zielig... Ze krijgt nu echt last van 'doorzitten'.... Ik heb wel goede zalf gekregen, maar het helpt niet zo heel veel... Gelukkig zijn de plekken alleen maar rood, GELUKKIG niet door...

Veel tijd zit ik bij haar... dan probeer ik wat te handwerken. Ze wordt daar wat rustiger van, het idee dat er iemand binnen handbereik is....
Mijn Delfts bruin ligt even aan de kant... Ik vind borduren niet echt handig als je zo ineens het aan de kant moet

gooien... Ik ben met het laatste blokje bezig te borduren....







Janet van Blij dat ik brei heeft al diverse keren geblogd over een Baktus... Nog steeds begrijp ik niet waar dat woord vandaan komt....
En omdat ik gewoon iets wil hebben wat ik zo aan de kant kan smijten en niet te veel bij na hoef te denken heb ik deze baktus opgezet.

Het garen had ik al een jaar geleden aangeschaft. Waar ik het voor gekocht had kan ik me niet meer herinneren, maar nu heeft het een bestemming!  Ik brei hem op naald 3,5 en hij wordt uiteindelijk voor mijn lieve moeder....

Lieve mensen, nogmaals heel veel dank voor jullie medeleven! Dat doet me echt goed!

Vervolg Delfts Bruin..

Ondanks alles zet ik af en toe nog een steekje...

Ik heb het idee dat mijn moeder het lekker rustig vindt als ik bij haar in de buurt zit te borduren.

Gelukkig is de kuur wel aangeslagen, de huisarts constateerde dat er vooruitgang in zat.

Inmiddels zijn we ook in het ziekenhuis geweest... We hebben ons verhaal kunnen doen, er zijn foto's gemaakt, bloed geprikt, en naar mama's heup gekeken.

Vanmorgen om 8:00 uur moesten we er al weer zijn voor een CT-scan. Dat viel niet mee voor haar. Al met al duurde die scan maar 10 minuten maar mam wilde toen het net klaar was gaan vragen hoe lang ze nog op dat plankje moest blijven liggen. Ze had zo veel pijn....

Tja, die pijn dat wordt nog niet minder.... Dat is heel vervelend. Ook krijgt ze last van 'doorzitten', daarvoor hebben we nu  (anti-decubitus)zalf gekregen. Nu maar hopen dat deze helpt.

Goed, dat was in vogelvlucht dan weer even het nieuws van het thuisfront...

Ik zal jullie nu laten zien hoe ver ik met mijn Delfts Bruin ben gekomen...

Inmiddels was het ook tijd om over de 'afwerking' na te denken.....
Ik heb besloten om er geen lijstje omheen te doen, maar dit:

Een idee er over heb ik ook al

Zo iets:

Nog even een paar close-up's

Dank jullie wel

Lieve, lieve mensen!

Dank jullie wel voor alle lieve reacties van medeleven! Echt, het doet me ontzettend veel goed om deze te lezen!! Het geeft me op sommige moeilijke momenten net even die steun die ik nodig heb! Gewoon het weten dat jullie meeleven! Dank dank dank!
Als jullie hier waren kregen jullie een hele dikke knuffel van me!
Met mijn moeder gaat het nog helemaal niet zo erg goed. Ze kan maar niet goed opknappen. Mijn eigen huisarts heb ik gister nog gevraagd te komen. Deze heeft haar nog een kuurtje gegeven, plus prednison stootkuur (heeft ze al vaker gehad en helpt bijna nooit bij haar) en voor de pijn naast zware pijnstillers nu ook morfine pleisters.... En nog veel pijn!
Vandaag misselijk en een beetje overgeven. Komt waarschijnlijk van die pleisters... Maar ja, nog maar even volhouden! Zwaar is het wel, maar ik hoop er voor haar te zijn! Ze vindt het wel heel fijn bij ons. Ze zegt telkens dat we te lief voor haar zijn....

Nou vooruit... dan nog even waar ik de laatste steekjes op gezet heb... 
Delfts bruin...

tot nu toe...

Zo ver was ik toen mijn moeder kwam....

En deze zijn er deze week bijgekomen:

Niet veel, ik weet het. Maar dat hoeft ook niet. De zorg voor mijn moeder staat bovenaan mijn prioriteitenlijstje!! En als ik al even tijd heb ben ik vaak te moe om iets te doen en zit ik te zitten of ga naar bed. Als ik op bed lig ben ik vlak bij mama en kan ik er zo weer uit om haar te helpen. Want ook 's nachts moet ik er nog wel eens uit.

Het is te hopen dat de aanstaande operatie verlichting mag geven. Bovenal dat deze SNEL kan plaatsvinden. Daar gaan we volgende week voor!! 

Nou, toch nog even iets laten horen hè?

Het deed me zo goed jullie medeleven dat ik nu toch maar even een blogje heb geschreven!

Kort bericht

Lieve mensen,

Even het volgende:

De gezondheid van mijn moeder gaat erg achteruit. Daarom komt ze morgen bij mij in huis. Ik zal haar dan proberen te verzorgen en zo, zodat ze, ze moet nogmaals geopereerd worden, een beetje sterker dan nu de operatie in kan.

Ik denk dat ik dus niet veel tijd voor bloggen over houd, of in ieder geval minimaal.

Ik zal jullie blogjes af en toe wel bezoeken, hoop ik, maar ik weet dus helemaal niet hoe het zal gaan. Ik verwacht dat ik niet veel tijd voor jullie (en mijn creatieve bezigheden) overhoud. 

Maar ik kan en mag dit nog voor mijn moeder doen. En ik hoop en bid dat ik de kracht er voor mag krijgen om het vol te houden.

Lieve mensen, tot later hoop ik.

Orde (2)

Voor ik het weer vergeet wil ik eerst de nieuwe volgers van mijn blog welkom heten! Ik zie dat de teller (ik kijk altijd naar volgers via friends connect) inmiddels op de 60 staat! Gezellig! Ik vind het super als je me volgt!

Ik wilde orde in mijn zaakjes hè? Daarover schreef ik in dit bericht. Toen had ik het eigenlijk alleen nog maar over 'borduur-orde'....
Ik zal jullie vertellen hoe dom ik was.... Vroeger, toen mijn oma de sokken nog stopte, je weet wel, met zo'n koker in de sok en dan maar mazen.. Mooi vierkantje maken en maar heen en weer 'weven' tot het een mooi opgevuld stukje was....

foto van internet

had ze het altijd over "seet".... "Geef me de goeie kleur seet eens aan..." Dan rommelde ik in de doos met kaartjes seet... Dit waren kaartjes (in mijn beleving van 'toen') die ongeveer de afmeting hadden van zo'n kleine 10 cm.....

foto van internet

Dus, toen ik kaartjes ging bestellen (hoe dom kun je zijn, gister zag ik ze hier in de winkel ook liggen) had ik een voorstelling van zulke kaartjes.... 
Hoe groot was mijn verbazing toen ze kwamen!!
Zo klein!!!!!

Moest ik dáár mijn borduurgaren nu op kwijt? Tja... het was niet anders... Toch maar eens proberen!

Ja, het lukt!! Er kan precies 1 strengetje op een kaartje!!

En als alles in een doosje gerangschikt ligt zal dat best wel een mooi en net ordelijk gezicht zijn! Maar hoe viel mij die kleine kaartjes toch tegen! Ik kan er nog niet echt aan wennen! Heb er dan ook nog niet veel van op een kaartje gedaan..... Maar misschien moet het door het gebruik nog makkelijk worden....

In mijn vlaag van 'orde scheppen in de chaos' ben ik weer wat verder gegaan dan alleen die kaartjes. Dat snappen jullie misschien wel. Weet je, vaak als je eenmaal aan het ordenen bent dan denk je: dat is ook wel makkelijk als dat iets geordend is... Dus: ik grabbelde een om me heen... Stalde alles uit (daar heb ik geen foto van gemaakt, helaas vergeten) en toog naar AaCeetion om eens te zien of ze daar nog goede opruimhulpjes hadden... Natuurlijk hadden ze die! 3, 6, nee 8 dozen/mandjes rijker en een paar euro armer ging ik vol goede moed naar huis.

En daar heb ik eerst alles gesorteerd en in dozen gedaan.....

Deze bevat het roze bolerootje wat op de laatste toer na af is..... en een babydekentje wat altijd mee gaat als we een eind moeten rijden in de auto en ik zelf niet achter het stuur zit....

Hier zit mijn breideken in......

Dit zijn projecten 'in het verschiet'....

Borduurdoos.... met een proef van de Dear Jane...., mijn mam-merklap.... en nog wat losse stukjes stramien.....

Dit mandje is zo handig (ze gingen per 3) om je haakwerkje in te smijten... Het is voor onze dochter... schiet nog niet heel hard op, maar het eind ervan komt in zicht!

En dan hier

mijn vorderingen van  Delfts bruin waarover hier al blogde...

Dit doosje leek me handig voor mijn borduurstrengetjes... 

Toen ze er zo ingesmeten lagen was het leuk om er even mee te spelen....

Kijk eens hoe mooi ze zo naast elkaar liggen? Toch jammer om die op van die kleine kaartjes te doen?

Deze kleuren ga ik zeer waarschijnlijk gebruiken voor mijn Dear Jane.....

Ik twijfel nog om één van deze kleuren toe te voegen....

Dat ik 'm ga maken is eigenlijk wel zeker. Het knopen tellen komt momenteel uit bij nee-ja-nee-ja-ja-ja.... ;-) En dus wordt er al druk getekend.....

Deze deken kwam ik in mijn orde-schepperij ook nog tegen, maar die past echt niet meer in een doos.... Dus deze blijft nog even in het rommelhok liggen. Hoewel.... er moeten weer een paar toeren bij.....

En deze? Die hangt gewoon aan een hanger, je weet wel, met van die knijpdingen waar je een broek of rok zo mooi glad mee op kunt hangen (in de kast) in de kamer! 

Kan ik er telkens als ik er langsloop even van genieten (en denken: ga nou verder met je volgende randje). 

Het heeft even stilgelegen omdat ik de donkere kleur blauw op had en deze in de winkel momenteel niet voorradig is. Maar...... ja, er zijn echt wel lieve mensen hoor!!!.... ik kreeg van een lieve medeblogster een strengetje over de post opgestuurd!! Hoe lief kan een mens zijn!!! Dus: nu ga ik er weer mee verder en moet Delfts bruin weer even wachten.... denk ik....

Jullie zullen na dit verhaal (hebben jullie het ECHT helemaal gelezen???) wel begrijpen dat er een GROTE DIKKE VETTE STOP op mijn nieuw te ondernemen activiteiten zit......

Eerst moet er maar eens het een en ander afgerond worden.... Want ik geloof dat ik nog niet eens alles heb laten zien en opgeruimd.... In het rommelkamertje staat en ligt ook nog zo het een en ander. Maar daar ga ik nu niet in struinen.....

Een ding is zeker: ik hoef me creatief niet te vervelen, geloof ik.....

Wees eens eerlijk..... hoe staat het bij jullie? Altijd maar netjes aan 1 of 2 dingen tegelijk bezig? Of stiekem toch ook wel iets meer..... Moet ik me schamen? Het is de eerlijke werkelijkheid.... Ik kan het ook niet helpen dat ik zo graag iets nieuws doe....

Maar, en dan stop ik er echt mee voor vandaag, ik maak het altijd wel (een keer) af!!!

Dus...

Enne... die blunder houden jullie nog te goed hoor!

Groetjes maar weer.